Ana Sayfa / Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi (Tümü) / ÇOCUĞUNUZA YETİŞKİNLİĞE GİRERKEN YAPMANIZ GEREKEN KONUŞMA

ÇOCUĞUNUZA YETİŞKİNLİĞE GİRERKEN YAPMANIZ GEREKEN KONUŞMA

Çocuğunuzu özgür bırakın,  ama her zaman arkasında durun olası tehlikeli gelişimlere karşıda gözlemleyin, bunu fark ettirmeden yapın. Ona kendi problemlerini kendisinin halletmesi için fırsat tanıyın.

Gençler çoğunlukla ergenlik süreçlerinde kendi ayakları üzerinde durduklarını, bir birey olduklarını anne-babalarına ispat etmeye çalışırlar. Bunu anne-babanın doğruda olsa fikirlerine karşı çıkarak onların fikirlerinin tam karşıtlarını söyleyerek, isyan ederek kendi davranışlarının en doğrusu olduğunu iddia ederek, artık bende bir bireyim kendi fikir ve davranışlarım var demek isterler.

Gençler bu davranışlarını anne ve babadan göbek bağlarını, bir nevi onlara çocuk bağımlılıklarını koparmak için yapmak zorundadır. Çocuğunuzun bu davranışlarında onlara anlayış göstermeniz empati yapmanız onlara müdahale etmeden dinlemeniz, ille de ben doğruyu bilirim yarışına girmemeniz, gencin bu dönemdeki gelişimine çok faydalı olacaktır.

Eğer kendi problemleriniz varsa, bunlara odaklanıp halledin. Şunu bilin ki, anne baba iyi olursa çocuklarda kendilerini daha iyi ve mutlu hissedecek. Çünkü çözülmemiş problemleriniz varsa bunları fark etmeden çocuğunuza yansıtabilirsiniz, buda çocuğun gelişimini olumsuz etkileyecektir.

 

Çocuğunuz ergenlik yaşında. Yetişkin olma yolunda bir sürü değişiklikler, gelişmeler yapmak zorunda, bir geçiş dönemindedir.

Siz anne-baba olarak çocuğun ergenlikten, çocukluktan yetişkinliğe geçtiğini anlamanız, fark etmeniz gerekiyor. Sizinde ‘’çocuk anneliğinden/babalığından’’, ‘’yetişkin anneliğine/babalığına’’ evrilmeniz gerekiyor. Bu durumda sizde bir geçiş dönemi içinde bulunuyorsunuz.

Çocuğunuz çocukluktan (ergenlikten) yetişkinliğe

Anne/baba çocuk anneliğinden/babalığından yetişkin anneliğine/babalığına geçiş döneminde bulunuyor.

Bunun sağlıklı gelişmesi için ebeveynlerin müdahaleci, sürekli uyarıcı, yön gösterici davranışlarından, çok fazla sevgiye boğan tavırlarından vazgeçmesi gerekiyor. Daha çok arka planda duran, çocuğunun düşünce ve davranışlarına alan ve özgürlük tanıyan ve daha mesafeli sevgi gösteren ama ona bu yolda yapacağı tecrübelerinde güvendiğini, saydığını gösteren bir tavır içine girmesi gerekiyor. Örneğin ona ‘’oğlum sana hala küçük bir çocuk muamelesi yapıyorum, senin işlerini senin yerine halletmeye çalışıyorum, çok fazla müdahale ediyorum ama artık biliyorum ki sen yetişkin olmaya hızlı adımlarla yaklaşıyorsun. Benimde yetişkin annesi olmam, seni düşünce ve davranışlarında özgür bırakmam gerekiyor. Buna, bazen sana hala küçük gibi davranmam, bazen de kendi korkularım engel oluyor. Bunları değiştirmem gerektiğini biliyorum. Bunları bildiğim halde tekrar eski otomatik davranışlarımı tekrarlayabiliyorum. Bunlar için senden şimdiden özür diliyorum. Bu konuda senin anlayışına sığınıyorum.

Sana yetişkinlik yolunda, kendi tecrübelerini yaparken doğru kararlar alacağını, hatalarda yapsan hatalarından öğrenip, sana uyan doğrularını bulacağın konusunda güveniyorum.

Seni seviyorum. Sana bir birey olarak saygı duyuyorum. Her zaman bana ihtiyaç duyduğunda yanında olacağımı bilmeni de istiyorum. Sana bu yeni yolunda başarılar diliyorum. Güçlü farkındalıkları olan bir gençsin, kendini bulacağına, sana nelerin iyi geldiğine bazen içgüdülerinle, bazen tecrübelerinle, bazen de farkındalıklarınla erişeceğine eminim.

İyi ki varsın, iyi ki kızımsın/oğlumsun, iyi ki ben senin annenim/babanım ve biz bir aileyiz. Sana hayatının yeni bölümünde özgür, kendini bilen, özgüvenli, kendine ve başkalarına faydalı bir birey olarak, mutluluklar diliyorum.’’

 

tarafsiz haberler